امشب وسعت شانه هایت را کم آورده ام

شانه هایی که هیچگاه سر بر رویشان نگذاشته ام...

آدم عزیزش رو فراموش نمی کنه

بلکه به ندیدنش عادت می کنه....

تقدیم به کسی که عادت به ندیدنش

مثل فراموش کردنش غیر ممکنه...!

دهانم را ببندید...!

دست هایم را بشکنید...!

اندیشه ام را به خاک بسپارید...!

و پوشیده در کفنی سیاه ،

در تاریک ترین کنج خانه پنهانم کنید

زیرا که سخت غمگینم...!

لحظه نبودن نيستن ها ، اگر منت می نهی بر كلام من با احترام سلامت می گويمو هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه می دهم ديروز يادگاری هايت همدم من شدند و به حرفهای نگفته من گوش دادندو برايم دلسوزی كردند البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراری بود و يادآوری خاطرات با تو بودندست نو شته ات را می بوسيدم

مانده بودم پشت پنجره های خالی از بودنت توی تنهایی کوچه ای که سهمی نداشت از نگاه رنگی ات مهتاب پشت ابرهای بی باران خواب بود کوچه دل گرفته و سرد در طلسم تنهایی عشقی که سراب بود. تو آمدی میان کوچه ای که چشمهایت را کم داشت آمدی با بارش مهربانی ات به چشمهایی که نم داشت و نوازشگر دستهایت به خسته تنی

شب را دوست دارم چرا که در تاریکی

چهره ها مشخص نیست

و هر لحظه این امید در درونم ریشه می زند

که آمده ای ..!

ولی من ندیده ام ...

با کلبه روشنم شبی را سر کن

با دسـت صمیمیت مرا باور کن

صد بار چنین گفنم و می گویم باز

به عشق تو زنده ام مرا باور کن

دلم تنهاترین تنهاست امشب

اسیر غصه و غمهاست امشب

< نوشته ی خودت >

شبهای دور از تو را می پرستم

چون هنگامی که در آغوشم آرام میگیری نمیدانم کیستی

ولی آن دم که دستانم

گرمای دستانت را طلب می کند

می فهمم که چه فرشته ای را خداوند به من ارزانی داشته

پس بیش از گذشته عاشقت میشوم

شب های دور از تو را می پرستم

امروز شعری برایت گفتم

می دهم پرنده ها برایت بیاورند

تو هم تکه ای از آسمان را برایم بفرست

تا از پنجره ام بیاویزم

شب ها اتاقم ماه ندارد